Wat bezielt ons?
Wanneer u dit leest hebben we net de viering van Pinksteren achter de rug. Die heb ik in Voorschoten meegemaakt. Kon ik weer eens naast m’n vrouw zitten in de kerk. Voor u was het een openluchtviering, samen met de mensen van de Korenaar. Het was prachtig weer, het zal een mooi feest geweest zijn. Maar we weten allemaal dat de zon niet altijd schijnt in Nederland. Dat bedoel ik niet letterlijk. Ik zeg dat met het oog op de beelden van de rellen rond asielzoekerscentra, die nog indringend op m’n netvlies staan.
Tientallen relschoppers die vernielingen aanrichten, vuurwerk naar hulpverleners gooien en brand stichten bij de locatie waar de eerste groep asielzoekers gearriveerd is. Je zult gevlucht zijn voor oorlog en dan moeten ervaren dat ook in het land, waar je hoopt veilig te zijn, agressie en geweld zomaar de hoek om komen. Ik hoorde de ene na de andere politicus roepen dat “ze” met hun handen van “onze politie en hulpverleners” af moeten blijven. Denkt er ook iemand aan de asielzoekers die hier een veilig heenkomen zoeken?
We kunnen ons natuurlijk makkelijk afmaken van de vragen die dat oproept. Het gaat om een groep relschoppers, en daar staan we niet achter, natuurlijk. Maar dit soort rellen wordt wel gevoed door meerdere partijen in de Tweede Kamer, die de grenzen dicht willen gooien voor asielzoekers. Je zal maar uit Soedan komen, of uit Afghanistan. Waar moet je heen om het vege lijf te redden? En hoeveel mensen in ons land laten zich meevoeren in de gedachte dat politieke vluchtelingen zo ongeveer het grootste probleem vormen voor ons land, gezien de toekomst? Laten wij ons daar ook in meevoeren?
Met het oog op het Pinksterfeest, dat net achter ons ligt, moeten we ons, denk ik, dringend de vraag stellen: `Wat bezielt ons?‘ Want waar gaat het om op het Pinksterfeest? Dat horen we niet alleen in het klassieke verhaal in de Handelingen van de apostelen. We horen het ook in het Evangelie naar Johannes. Daar lezen we, in hoofdstuk 20, hoe Jezus verschijnt aan zijn leerlingen. Ze leven in angst door wat er allemaal gebeurd is. Maar Jezus verschijnt in hun midden en zegt tot twee keer toe: `Ik wens jullie vrede‘. Dat betekent in mijn ogen dat we ons leven niet door angst moeten laten regeren, maar door vrede.
Angst leeft bij veel mensen, denk ik. Er verandert nu eenmaal veel in de wereld en die veranderingen gaan in een hoog tempo. Dat kan een mens onzeker maken, angstig ook. En er zijn politici die die gevoelens aanwakkeren. Dat is gevaarlijk, want angst is een slechte raadgever. Dat gezegde is niet voor niets ontstaan. Angst jaagt mensen uit elkaar. Angst zaait wantrouwen. Angst tast het fundament van samenleven aan. `Ik wens jullie vrede‘, zegt Jezus. En daarna, horen we, blaast hij over zijn leerlingen heen en zegt: `Ontvang de Heilige Geest‘. Dat verwijst naar het verhaal over de schepping, waarin we horen dat God de mens levensadem in de neus blaast. Het is de Geest die levend maakt.
Wat vieren we met Pinksteren? Dat er door Jezus een geest van liefde en vrede in ons leven komt. We vieren dat ons leven dezelfde Geest mag ademen als het leven van Jezus. We kunnen voor elkaar zo goed zijn als Jezus voor ons is. De liefde van Jezus schept ruimte en brengt ons dichter bij God. Ik hoop dat we met Pinksteren de Geest van die liefde feestelijk in ons leven verwelkomen en dat we ervaren dat we zo dichter bij God en bij elkaar leven. In vrede en vertrouwen.
Carel van der Meij
Geplaatst: 5 juni 2026