Blog Full

Goede start

Wij zien terug op een mooie start van het nieuwe seizoen. Wat een ge­luk dat we prachtig weer hadden voor de openluchtdienst op de boer­derij van Van Dorp aan de Galgweg. Wat fijn dat velen ook meededen met het na-programma. De sfeer was zeer relaxed.

Dank nog aan allen die meegeholpen hebben om de startzondag te organi­seren. Er waren allerlei dingen en dingetjes die geregeld moesten wor­den. Maar alle inzet leverde een hele mooie dag op!

 

Uitdagingen

Het nieuwe seizoen stelt ons ook voor uitdagingen.

Eén van die uitdagingen is om op een goede manier afscheid te nemen van één van onze prachtige kerkgebouw­en en om het andere om te vormen tot een huis waar we ons allemaal thuis kunnen voelen. Het moeilijke gebouwenvraagstuk heeft ons als gemeente lang bezig gehouden en ook veel energie ge­kost. Wij hopen dat er nu meer ruim­te zal komen om onze aandacht te richten op een andere eigenlijk nog veel grotere uitdaging: om als kerk een betekenisvolle rol te (blijven) spelen in onze dorpen. Hoe kunnen wij anderen en met name jongeren inspireren met de boodschap van Gods liefde voor mensen?

 

Mag ik even aanschuiven?

Wij zijn niet de enige kerkelijke ge­meente die in een ras tempo ver­grijst. Ja, er zijn ook kerken met (veel) meer jeugd. Maar wat in de ene plaats werkt om jonge mensen -soms voor even, soms langer- vast te houden werkt in andere plaatsen dan weer niet. Oftewel: het evange­lie doorgeven is een allesbehalve simpele uitdaging. En we moeten op­passen dat we niet zelf opbranden aan het organiseren van activiteiten die bijna niets opleveren. Toch mag dat ook geen reden zijn om het niet te proberen.

In de maand oktober zullen wij het project “Mag ik even aanschuiven?” bij u introduceren. Het is een project met een dubbel doel:

1. Om zelf weer terug te gaan naar de bron van onze inspiratie: om met elkaar te praten over wat wij gelo­ven, maar ook over onze eigen vra­gen daarbij.
2. Om allemaal met minimaal één jongere in gesprek te gaan over wat haar of hem inspireert en ook zelf te vertellen wat geloof voor jou bete­kent.

Dit project begint dus bij onszelf: met zelf nieuwe Geest-energie op­doen. En wij hopen dat u en ook wijzelf het daarmee aandurven om in gesprek te gaan met een jongere.

We willen ook echt de tijd nemen voor dit project: op 9 oktober zullen we er in de kerkdienst uitgebreid aandacht aan besteden en op 20 ok­tober tijdens de gemeenteavond. Vanaf november zullen we u uitnodi­gen om eerst met elkaar te spreken over geloof en inspiratie en krijgt u ook een instructie voor het in ge­sprek gaan met een jongere. Wij ho­pen dat er in het begin van het nieu­we jaar werkelijk een aantal gesprek­ken met jongeren zullen zijn. Wij sluiten niet uit dat u bij voorbaat al een beetje buikpijn krijgt van dit project. Dat u denkt: niks voor mij. Toch hopen wij dat u zult meedoen. Al is het alleen maar om voor uzelf opnieuw te bepalen wat geloof voor u betekent.

 

Vieringen

Vanaf zondag 2 oktober vinden alle kerkdiensten voorlopig weer plaats in de Brugkerk. Voor hoelang weten wij nog niet. Dat hangt af van de voortgang in het gebouwenproces. Er zal in de komende tijd niet meer op alle zondagen maar wel op vaste zondagen kindernevendienst en ook kinderoppas zijn. Deze zondagen zul­len duidelijk worden aangegeven in het Eredienstenrooster. Er staat per­manent een tafel achterin de kerk met een doos met tekenmateriaal en puzzels voor de kinderen. Op zonda­gen dat er geen nevendienst is kun­nen ze daaraan tijdens de preek zit­ten werken.

 

Over de komende zondagsvieringen:

• In de kerkdienst op zondag 2 okto­ber mag Bas Vos bevestigd worden als pastorale ouderling. Bas was op de eerder daarvoor geplande zon­dag, 18 september, verhinderd.
• Op zondag 9 oktober dus een dienst waarin wij het project “Mag ik even aanschuiven?” (zie boven) zullen introduceren. Wij hopen dat u erbij bent!
• De dienst van zondag 16 oktober wordt een gezinsviering. In de dienst speelt Ruurd Walinga de voorstelling “Ik timmer erop los”. Aan de hand van de Bijbel komen de thema’s boosheid en verdriet ter sprake. De voorstelling is ge­richt op kinderen in de basisschool­leeftijd, maar ook leerzaam voor iedereen die al wat ouder is. Dus moeders en vaders, oma’s en opa’s, kom allemaal met je kin­deren en kleinkinderen! Voor de allerkleinsten is er oppas tijdens de gezinsviering.

 

Door de week

En dan zijn er nog onze doorde­weekse activiteiten:

• De data van Soep & Praatje vindt u hier.
• Ook in dit seizoen bent u weer uit­genodigd om mee te doen met christelijke meditatie. Dat is het on­der begeleiding en in stilte bij je laten binnenkomen van woorden uit de Bijbel. Het gaat er daarbij niet zozeer om het verstaan van die woorden met je hoofd maar met je hart. Let op: de christelijke meditatie zal even niet plaatsvin­den in de koorzaal. Dat is er een prachtige ruimte voor, maar wel met forse stookkosten. En zoals u weet vallen die stookkosten dit jaar nog veel hoger uit… Vandaar dat we op woensdag 28 september uit­wijken naar Onder Dak. We begin­nen om 20.00 uur. Maar het is fijn om daarvoor al even aan de stilte te wennen. Ook op woensdag 26 oktober is er christelijke meditatie. U hoort nog waar dan een stille plek voor ons vrij is.
• Op zaterdag 1 oktober worden alle kinderen uitgenodigd om pannen­koeken te komen eten in Honswyc (17.00 uur) en aansluitend voor een leuk Kliederconcert (18.00 uur) in de Ontmoetingskerk. Verderop in deze Maandbrief vindt u een uitvoerig bericht hierover.
• Op dinsdag 18 oktober om 20.00 uur kunt u weer Samen Bijbellezen in Onder Dak. We lezen over de profeet Elia, 1 Koningen 17.
• Op donderdag 20 oktober om 20.00 uur is er een gemeenteavond in Honswyc. Twee belangrijke on­derwerpen staan op de agenda:

1. 1. De verkoop van de Ontmoe­tingskerk. Waarschijnlijk is daar­over dan meer bekend.
   2. Het project “Mag ik even aan­schuiven?” (zie boven). Wij hopen dat u er bent om mee te praten.

 

Hartelijke groet

Wij wensen u ook in de herfst warm­te en Geestkracht toe!

pastor Laurien Hoogerwerf en dominee Willem Biesheuvel

 

 

 

 

 

Geplaatst: 1 oktober 2022

 

Cabaretier Ruurd Walinga speelt op zondagmorgen 16 oktober om tien uur zijn kindervoorstelling “Ik timmer erop los” in de Brugkerk aan de Dorpsstraat in Koudekerk aan de Rijn.

Wie een gewone kerkdienst verwacht moet thuis blijven, maar wie eens iets totaal anders wil meemaken in de kerk waarbij kinderen een hoofdrol spelen, moet vooral komen naar deze gratis toegankelijke kindershow. Overigens ook voor volwassenen is het een vermakelijk gebeuren.

De cabaretviering gaat over het thema boosheid en verdriet en duurt circa een uur. Samen met de kinderen slaat de cabaretier er in het begin van het programma stevig op los, legt hij uit wat het is om een boze bui te hebben, gaat hij stampvoeten en met tanden knarsen, maakt hij een boosheids-top-vijf en houdt hij een wedstrijd boos gezicht maken.

Ruurd Walinga speelt een jongetje dat terecht en onterecht ergens de schuld van heeft gekregen en opgesloten zit in het schuurtje van zijn nep-vader. In het tweede deel ontdekt hij dat de hoofdpersoon van de Bijbel ook onterecht werd beschuldigd en straf kreeg en zelfs ook wel eens boos was. De show krijgt halverwege een bijzondere wending en in plaats van boosheid overheerst dankbaarheid. Hoe dat kan?

In het stuk zitten diverse liedjes waarbij de kinderen allemaal gebaren kunnen maken. De show is geschikt voor kinderen van de basisschool. Maar ook voor hun (groot)ouders is het grappig om te volgen. Ouderen horen vaak de Blijde Boodschap op een manier zoals ze nog nooit hebben gehoord.

Ruurd Walinga is de meest gevraagde christelijke cabaretier van Nederland en treedt op in allerlei kerken en gemeenten. Met twaalf programma’s voor jong en oud probeert hij het evangelie op een speelse, confronterende en verrassende manier over te brengen.

 

Www.waterinwijn.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst: 29 september 2022

 

Hier volgt een belangrijke boodschap voor de Protestantse Gemeente te Koudekerk aan den Rijn en Hazerswoude-Rijndijk.

De kerkenraad heeft op donderdag 22 september unaniem ingestemd met het advies, uitgebracht door het college van kerkrentmeesters, om het Ontmoetingskerk-complex te verkopen aan dhr. John de Wit. Dhr. de Wit zal de Ontmoetingskerk gaan gebruiken ten behoeve van een Regionaal Uitvaartcentrum. Het is te verwachten dat in de toekomst enige bebouwing aan de achterkant van het complex gerealiseerd zal worden.

Verdere details zullen op de aangekondigde gemeenteavond van 20 oktober aanstaande worden verstrekt.

 

Samen verder

 

“Zo gingen die twee samen verder.” Woorden die tweemaal (Genesis 22:6 en 8) klinken in een beklem­mend Bijbelverhaal.

Woorden waaronder zich heftige emoties verbergen. De oude Abra­ham is op weg met “zijn enige kind van wie hij zoveel houdt”. Hij is op weg om Isaak te gaan offeren. Een opdracht van God. Of toch niet?

Abraham heeft opnieuw die stem verstaan die hem al veel vaker op de weg naar de toekomst heeft gezet. Maar nu lijkt God te willen dat hij een dikke streep door zijn eigen toe­komst zet. Abraham twijfelt -voor het eerst?- aan zijn altijd zo rotsvas­te geloof. Verlangt God dit wel echt van hem? Als Isaak hem vraagt waar het lam is dat vader en hij zullen gaan offeren geeft Abraham een ontwijkend antwoord: “God zal zich zelf van een offerlam voorzien.”

En de jonge Isaak? Hij stelt dus een vraag bij waar zijn vader mee bezig is. Heeft hij een vermoeden van wat hem boven het hoofd hangt? Toch neemt hij genoegen met Abrahams antwoord. Hij heeft vertrouwen in de levenservaring van zijn vader. Hij gelooft dat Abraham weet wat hij doet.

“Zo gingen die twee samen verder.” Abraham met lood in de schoenen. Allebei met vragen. En toch willen ze allebei niet twijfelen. Abraham niet aan Gods stem. Isaak niet aan zijn vader.

 

Wij weten dat het verhaal goed af­loopt. Dat Abraham terecht twijfel­de. Dat Isaak een terechte vraag stel­de. Dat de Ene die werkelijk God is geen kindoffers of andere onmoge­lijke dingen van mensen vraagt.

Maar de reden dat ik in deze Maandbrief met dit verhaal kom is die ene herhaalde zin. Die vertelt hoe een oude man en zijn jonge zoon, allebei met hun eigen vragen en hun eigen hoop, toch samen de weg blijven gaan.

Met Abraham geloven wij in de kerk dat Gods stem ons op weg zet naar een goede toekomst. Maar anders dan Abraham krijgen wij een nieuwe generatie niet meer met ons mee. Dat leidt tot de vraag of er nog toe­komst is voor onze kerk. En gecon­fronteerd met steeds meer ongeloof om ons heen beginnen wij ook te twijfelen aan ons eigen geloof. Wel­licht voelen we ons een beetje in de steek gelaten door God zelf. Waar­om laat Hij ons deze weg gaan van geïsoleerd komen te staan en kerk­gebouwen opofferen?

In de maand oktober zal een project worden geïntroduceerd dat aan (al­le) gemeenteleden van boven de 50 vraagt om in gesprek te gaan met iemand van onder de 50. En dan gaat het niet om een gesprek alleen over het weer of voetballen of de gasprij­zen. De bedoeling is ook dat u vraagt naar wat die ander bezielt. En dat u iets vertelt over wat uzelf wel en niet gelooft.

Nu hoor ik al allerlei bezwaren opko­men: “Dat kan ik niet” en “Zitten jon­ge mensen daar wel op te wachten?” Over dat niet kunnen: u wordt niet zomaar op pad gestuurd. We gaan die gesprekken samen voorbereiden en u krijgt ook richtvragen mee.

En of jongeren open zullen staan voor een gesprek? Een aantal onge­twijfeld niet. Toch vermoed ik dat heel veel jonge en trouwens ook ou­dere mensen een beetje lijken op de jonge Isaak. Zoals Isaak niet snapt waar zijn vader mee bezig is, hebben zij dat bij ons geloof. Maar Isaak be­vraagt zijn vader. Evenzo zijn veel jongeren er toch nieuwsgierig naar hoe het kan dat mensen, die al lan­ger door het leven zijn gevormd dan
zij, kracht putten uit hun geloof.

Ik denk dat jongeren, niet anders dan wij, ook een zinvolle en beteke­nisvolle weg naar de toekomst zoe­ken. En ik geloof dat wij hen daar een beetje mee kunnen helpen als wij een beetje lijken op Abraham. Als wij met hen in gesprek gaan. Als wij onze eigen vragen niet wegstoppen, maar tegelijk wel iets van de hoop uitstralen die in ons is.

 

De weg die Abraham en Isaak samen gaan is niet eenvoudig. Voor allebei lijkt de toekomst op te houden. En toch verliezen ze niet de hoop dat ze nog een weg zullen vinden.

Is er toekomst voor de kerk? Ik ge­loof dat er hoop blijft als wij het ge­sprek durven aangaan met nieuwe generaties. En ik geloof ook dat God zelf zal voorzien in nieuwe vormen die zijn liefde voelbaar maken. Laten wij het niet opgeven om samen ver­der te gaan!

 

dominee Willem Biesheuvel

 

 

 

Geplaatst: 22 september 2022