Een weg van hoop
Op het moment dat ik dit schrijf is de oorlog in Iran in volle gang. In de krant lees ik dat de voorraad raketten van de Verenigde Staten, Israël en Iran dreigt op te raken. Maar ik ben bang dat er voor nieuwe raketten altijd wel weer geld zal zijn. Niet alleen in het Midden-Oosten. Rusland blijft ook maar proberen Oekraïne plat te gooien. Waarom grijpt God niet in, vragen veel mensen. Lukt het in onze wereld om uitzicht op Pasen te houden?
Met die vraag in gedachten probeer ik me voor te houden dat de weg naar Pasen geen vrolijke weg is. Er is niet alleen de term vastentijd. Er is ook het woord lijdenstijd. Een tijd om ons er op te bezinnen dat de weg die Jezus is gegaan, getekend is door verdriet en niet met een boogje om de dood heen ging.
Ik moet denken aan het verhaal over de arrestatie van Jezus in Getsemane, zoals de evangelist Matteüs het vertelt. Eén van Jezus’ metgezellen trekt een zwaard en slaat een oor af van een dienaar van de hogepriester. Maar Jezus zegt hem dat zwaard terug op zijn plaats te steken. En Hij zegt: “Weet je niet dat ik mijn Vader maar te hulp hoef te roepen en dat Hij mij dan onmiddellijk twaalf legioenen engelen ter beschikking zou stellen?”
Het draait op weg naar Pasen niet om de vraag of God geweld tegenover geweld kan stellen. Het gaat er niet om of God nog harder met zijn vuist op tafel kan slaan dan Poetin of Trump. God is geen uitvergroting van dat soort cynische machthebbers. God is geheel anders. En Hij laat in Jezus aan ons zien wie Hij is. Hoe Hij God wil zijn.
God is geen god van geweld. God werkt niet met brute kracht. God is te vinden op de weg van de liefde zoals Jezus die gegaan is. Op die weg gaat Jezus het verdriet niet uit de weg. Hij zoekt de dood niet, maar beseft dat geen mens daar omheen kan. En zo verbindt Jezus zich uit liefde met het leven van ons, kleine mensen, die ook allemaal ons verdriet en onze dagen van wanhoop hebben te doorstaan. We gaan die weg niet alleen. Jezus gaat op die weg met ons mee en voor ons uit.
Wie Jezus op die weg volgt, zal ervaren dat het een weg is die niet doodloopt. Liefde sterft niet. Liefde vindt altijd een weg om verder te gaan. Maar dan moeten we wel aan de liefde vasthouden. En niet de kant kiezen van de botte macht die denkt dat je uitzicht krijgt als je alles platgooit. Het uitzicht van het geloof is heel anders. We zien een steen die weggerold is. Een open graf. In dat graf hebben we niets te zoeken. We hebben geen boodschap aan de dood. We mogen ophoren van de boodschap die de vrouwen ons melden op Paasmorgen. De dood heeft niet het laatste woord. Dwars door de dood heen heeft Jezus een weg gebaand waarop wij mogen volgen. Een weg waarop de liefde een levende werkelijkheid blijkt. Een weg waarop we de hoop kunnen vasthouden.
In de vorige eeuw hebben we Hitler, Stalin en Mao overleefd. We zullen in deze eeuw Trump, Poetin en Xi Jing Ping ook overleven. De naam van machthebbers verdampt in de loop van de geschiedenis. Hun standbeelden worden omver getrokken en vergaan tot stof. Alleen de naam van Jezus blijft genoemd. Omdat Hij de hoop en de liefde in ons hart altijd weer tot leven wekt. Zo loopt de weg van hoop door alle eeuwen heen. Ook in onze tijd, in ons leven. Dat mogen we vieren met Pasen.
Carel van der Meij
Geplaatst: 20 maart 2026
